شماره ۱

من و ديدن رقيبان هوسناك تو را
رو كه تا دم زده‌ام سوخته‌ام پاك تو را
من كه از دست تو صد تيغ به دل خواهم زد
به كه بيرون فكنم از دل صد چاك تو را
تا به غايت من گمراه نميدانستنم
اينقدر كم حذر و خود سر و بي‌باك تو را
ترك چشمت كه دم از شير شكاري ميزد
اين چه سر بود كه بربست به فتراك تو را
قلب ما صاف كن اي شعلهٔ اكسير اثر
چه شود نقد بجز دود ز خاشاك تو را
هيچت اي چشم سيه روي ازو سيري نيست
در تو گور مگر سير كند خاك تو را
محتشم آنچه تو ديدي و تو فهميدي از او
كور بهتر پر ازين ديده ادراك تو را
كلامم مي‌كشد ناگه به جائي
كه آرد بر سر نطقم بلائي