شماره ۲

اي فلك خوش كن به مرگ من دل يار مرا
دلگران از هستيم مپسند دلدار مرا
اي اجل چون گشته‌ام بار دل آن نازنين
جان ز من بستان و بردار از دلش بار مرا
اي زمانه اين زمان كز من دلش دارد غبار
گرد صحراي عدم گردان تن زار مرا
اي طبيب دهر چون تلخ است از من مشربش
شربت از زهر اجل ده جان بيمار مرا
اي سپهر اكنون كه جز در خواب كم مي‌بينمش
منت از خواب عدم به چشم بيدار مرا
اي زمين چون او نمي‌خواهد كه ديگر بيندم
از برون جا در درون ده جسم افكار مرا
محتشم دلدار اگر فرمان به قتل من دهد
بر سر ميدان عبرت نصب كن دار مرا