شماره ۳۰

چون من كجاست بوالعجبي در بسيط خاك
آب حيات بر لب و از تشنگي هلاك
دارم ز پاك دامني اندر محيط وصل
حال كسي كه سوخته باشد ز هجر پاك
آن مي كه مي‌دهندم و من در نمي‌كشم
ريزم اگر به خاك شود مرده نشاء ناك
در دست وصل سوزن تدبير روز و شب
دل ز احتراز كرده نهان جيب چاك چاك
دست هوس دراز نسازم به شاخ وصل
از حسرتم اگر رگ جان بگسلد چو تاك
جامم لبالب از مي وصل است و من خجل
كاب حيات ريخته خواهد شدن به خاك
بر دامنت چو گرد هوس نيست محتشم
گر بر بساط قرب نشيني چو من چه باك