شماره ۳۵

منم كز دل وداع كشور امن دامان كردم
ز ملك وصل اسباب اقامت را روان كردم
منم كانداختم در بحر هجران كشتي طاقت
رسيدم چون به غرقاب بلا لنگر گران كردم
منم كاورد كوه محنتم چون زور بر خاطر
تحمل را به آن طاقت شكن خاطرنشان كردم
منم كاويخت چون هجران كمان خويش از دعوي
بزور صبر جرات در شكست آن كمان كردم
منم كز صرصر هجران چه شد ميدان غم رفته
ز دعوي با صبا آسودگي را همعنان كردم
منم كايام چون گشت از كمان كين خدنگ افكن
فكندم جوشن طاقت ببر خود را نشان كردم
منم كز سخت خاني بر دل هجران گزين خود
جفا را جرات افزودم بلا را كامران كردم
منم صبر آزمائي كز گره‌هاي درون چون ني
كمر بستم به سختي ترك آن نازك ميان كردم
منم مرغي كه چون بر آشيانم سنگ زد غيرت
به بال سعي پرواز از زمين تا آسمان كردم
منم كز گفتن نامي كه ميمردم براي آن
چو شمع از تيغ غيرت نطق را كوته‌زبان كردم
منم كز محتشم آئين صبر آموختم اول
دگر سلطان غيرت هرچه فرمود آنچنان كردم