شماره ۴۹

آن كه شد تا حشر لازم صبر در هجران او
مرگ بر من كرد آسان درد بي درمان او
من كه بي او زنده تا يك روز ديگر نيستم
چون نباشم تا ابد در دوزخ حرمان او
دارم اندر پيش از دوري ره مشكل كه هست
در عدم ماوا گرفتن منزل آسان او
من گريبان چاكم از يكروزه هجران واي اگر
تا ابد كوته بماند دستم از دامان او
روشن از سوز وداعم شد كه مي‌ماند به دل
تا قيامت آرزوي قامت فتان او
كاش بردي همره خويشم كه گردانيدمي
در بلاهاي سفر خود را بلاگردان او
جان بزور صبر مي‌برد از فراقش محتشم
ياد خلق و خوي آن مه شد بلاي جان او