شماره ۶۰

به مهر غير در اخلاص من خلل كردي
ببين كرا به كه در دوستي بدل كردي
چه اعتماد توان كرد بر تو اي غافل
كه اعتماد بر آن مايهٔ حيل كردي
مرا محل ستادن نماند در كويت
ز بس كه با دگران لطف بي‌محل كردي
بر آن شدي كه كني نام خويش بر دل غير
خيال سكه زدن بر زر دغل كردي
نبود بد عمل من چرا در آزارم
عمل به قول رقيبان بدعمل كردي
بسي مدد ز اجل خواست روزگارو نكرد
مرا به گور وليكن تو بي‌اجل كردي
نبود مثل تو اول كسي چرا آخر
بناكسي همه جا خويش را مثل كردي
و گر چه پاس تو دارم به چشم رمز شناس
كه آنچه در نظرم بود محتمل كردي
حديث نيك دهد يار محتشم ديگر
بگو چو ختم حكايت برين غزل كردي