حكمت

چرا اين مردم دانا و زيركسار و فرزانه
زيانشان مور را باشد دو درشان هست يك خانه
اگر ابروش چين آرد ، سزد گر روي من بيند
كه رخسارم پر از چين است چون رخسار پهنانه
چو پيمانه تن مردم هميشه عمر پيمايد
ببايد زير ننمودن همان يك روز پيمانه
كنون جويي همي حيلت كه گشتي سست و بي طاقت
تو را ديدم به برنايي ، فسار آهخته و لانه
اجل چون دام كرده گير پوشيده به خاك اندر
صياد از دور ، نك دانه برهنه كرده لوسانه
طبايع گر ستون ِ تن ستون را هم بپوسد بن
نگردد هرگز آن فاني ، كش از طاعت زني فانه
نباشد ميل فرزانه به فرزند و زن هرگز
ببرّد نسل اين هر دو نبرّد نسل فرزانه