رود و ما

ما كه مشتاقانه با هم چشم در راهيم
در افق ناگاه
چلچله ها را كه با خورشيد مي آيند
مي بينيم.
ناگهان فرياد ما در دشت مي پيچد كه:
«اي خورشيد!»
«اي خورشيد!»
 
در دل اين دشت
مي دَوَد مانند يك ديوانه رودي، آنچنان ما نيز.
مي خروشد رود و مي پيچد به خود
آن گاه،
پرت خود را مي كند بر پاي خورشيدي كه در آن دور
بوسه از پاي افق، آرام مي گيرد.
 
چشم هم چشمي نگر،
ما نيز
پا به پاي رود، در اين دشت
در دويدن هاي مجنونانه اي هستيم.