جواني

گويي كه دود بود، كه بس بي قرار بود.
گويي جرقه بود، كه بي اعتبار بود.
 
گويي جوانيم
يك پاره ابرِ كوچكِ ناپايدار بود.
تا آمدم كه بانگ برآرم:
«بِبار»
رفت.
يا يك شهاب بود
تا آمدم نظاره كنم، از مدار رفت.
بگريختي
از من چرا جوانيم، آخر چرا چرا؟
در جستجوي تو
مويم سفيد شد.