بيابان

اختري روشن نيست
در بيابان تا من
جاي پاهاي كسي را بينم.
 
شده ام
وازده از جنگِ درونم اي دوست!
خسته ديگر از شب.
من چه تنها شده ام مي بيني؟
با چه وحشت در راه
گام بر مي دارم.
 
هيچ كس با من نيست.