تسلسل (براي «م. اميد» شاعر)

مرد دريا: مرد ماهيگير
مي گزد لب را به دندان، خنده بر آن هيچ.
مي كشاند سايه اش را بر سر شن ها.
مي گشايد بادبانِ قايقِ فرسودهٔ خود را.
مي شود گم در دل تاريكي دريا.
 
مدفن اجداد او در ژرف اين درياست
در نمي دانم كدامين شب
در نمي دانم كدامين روز...
 
ژرف دريا، چون تبارش، مدفن او نيز.