تازه كار

او، از كره اسب نيز
سركش تر است.
او، مانند كره اسب
- وقتي كه بازوان كمندي بلند را
بر گردن كشيدهٔ خود، ناگاه
احساس مي كند -
رم كرده است. مي گويد:
من روستاييم
در كارخانه، هيچ نمي دانم
بايد چگونه، سَر را پايين انداخت.
بايد چگونه، مثل يك سگ، مطيع بود.
 
احساس مي كنم
اين تازه كار
دارد طناب دارِ خودش را
مي بافد.