گورستان

گفتم كنار بقعهٔ خاموش بي قرار:
«خوشبخت كيست؟»
پيري كه خسته، پاي چناري نشسته بود
با دست خود اشاره به آن دور كرد و گفت:
«خوشبخت اوست!»
كردم نگاه با چه شعف
اما ديدم
در وسعتِ غم آورِ گورستان
يك مرده را كه قاريِ پيري براي او
در پاي گور سورهٔ ياسين مي خواند.