پارك شهر

اكنون بر روي نيمكتي كهنه
دارد زني به كودك خود شير مي دهد.
مي بينم
يك مرد را
كه سوت زنان
دور مي شود
و زِ روي شاخه ها
پرواز ناگهاني صدها كلاغ را.
 
مي بينم
اكنون غروب را
كه لب نرده هاي باغ
بر آخرين دقايق يك روز جمعه، باز
دشنام مي دهد.
از باغ و از هياهوي مردم،
اكنون دوباره
سوت زنان
دور مي شوم.
 
اكنون گياه شب
دارد دوباره، روي زمين، ريشه مي زند.
بيهودگي به من؛
دارد بروي دامن خود شير مي دهد.
از شاخه هاي من
انديشه هاي تيره
چو صدها كلاغ پير؛
پرواز مي كنند.