نيايش

در پاي پنجره
دارم گياهِ سبزِ نيايش را
- روئيده در ميانه گلدان سرخ ماه -
با دست هاي خستهٔ خود، آب مي دهم.
در من حلول روح همهٔ برگزيدگان،
احساس مي شود.
 
در پشت پنجره
شهري ميان آهن و پولاد خفته است.
در باغ دل كه زنبقِ پاكي شكفته است،
ديگر نه كينه اي است
ديگر نه غصه اي است.
 
اي جاودانگي!
دارم گياه سبز نيايش را
با دست هاي خستهٔ خود
آب مي دهم.