قهر

روي شاخه ام
در آن زمان كه
شعر تازه اي، جوانه مي زند؛
صخره مي شود،
قلب من، بروي چشمه هاي آب.
ابر تيره مي شود،
روح من، بروي آفتاب.
 
در ميان جنگلي كه، يك پرنده پر نمي زند،
خواندن ترانه عاقلانه نيست.
با خودم
چه كودكانه
قهر كرده ام.