مرثيه اي براي جنگل

ما درختان بزرگي بوديم.
 
ما درختان بزرگ سر سبز
آن زماني كه تبر دار، ميان جنگل
پاي خود بگذاشت
بر زمين افتاديم.
و در اين لحظه، در اين لحظهٔ شوم
دست نامرئي مردي، از ما
بي صدا، تابوتي
در دل تيره شب مي سازد.
آه ... در اين هنگام
از براي تو سرافرازي
ما چه تابوت بزرگي هستيم.