صبح كاذب

در زماني كه براي همهٔ آدم ها
زندگي
بيزاري است،
خواب را موهبتي بايد خواند،
مرگ را خوشبختي،
و بطالت را عشق.
اين سخن را بدرختان گفتم
و بمردي كه درون تن من مي ميرد.
 
چشم ها را به افق مي دوزم
و به صبح كاذب
و نسيم خنكي در بغلم مي گيرد.