آسمان، باراني است

آسمان باراني است
ساعت ديواري، نيمه هاي شب را
تهنيت مي گويد.
 
من چه تنها هستم
غم تنهايي را، با كه مي بايد گفت؟
با اجاق خاموش؟!
با چراغي كه در آن نوري نيست؟!
پشت اين پنجره، باران غمي مي بارد.
 
من غرورم، گم شد
در هياهوي بزرگ اين قرن
در هياهوي بزرگي كه براي هيچ است.
 
چه كسي گفته كه؛ اكنون انسان
از براي انسان
تكيه گاه خوبي است؟
چه كسي گفته
مرا باور نيست.
 
آسمان باراني است.