16نشانه كه وقتش رسيده شغلتان را ترك كنيد
شاهي كه بر سرست ز لولاك افسرش
تشريف كبرياست ز دادار در برش
گيهان و هر كه در وي نقشي ز قدرتش
گردون و هرچه در وي حرفي ز دفترش
اقبال و بخت پير و عضبا ور فرفش
خورشيد و ماه خادم شبير و شبرش
شام ابد جنيبهٔ موي مجعدش
صبح ازل طليعهٔ روي منورش
شب چهره سياه بلال موذنش
مه غرهٔ جس بمراق تكاوررش
موجي بود فلك ز محيط عنايتش
فوجي بود ملك ز سپاه مظفرش
قلبي بود مجسم فرخنده قالبش
روحي بود مصّور زيبنده پيكرش
گردرن مجلهايست بر اثبات معجزش
گيهان محلهايست ز اقطاع كشورش
در ژرف بحر قدرت قدرش سفينهايست
كافلاك بادبان بود و خاك لنگرش
كرد ار همي سليمان تسخير ديو و دد
او گشت صدهزار سليمان مسخّرش
ازردگار ملك رسالت مفوضش
ازكارساز تاج ولايت مقررش
خاك سياه جرده غباري ز موكبش
چرخ كبود جامه دخاني ز مجمرش
با يك جهان سعادت جبريل خادمش
با يك فلك شرافت ميكال چاكرش
بر چرخ هرچه انجم كيلي ز خرمغش
بر خاك هرچه مردم خيلي ز لشكرش
بحر محيط آبي از جوي رحمتش
مهر منير تابي از روي انورش
طاقيست قدر او كه بود شمس شمسهاش
طوقيست حكم اوكه بود چرخ چنبرش
گويي سپهر از چه ز جيب جلالتش
بويي بهشت از چه ز خلق معطرش
صبح سپيد آيت روي مباركش
شام سياه حجت موي معنبرش
شهروزهاي به درگه سلطان انجمش
فيروزهاي ز خاتم گردون اخضرش
خشتي ز سقف ايوان گردون عاليش
ميخي ز نعل يكران خورشيد خاورش
اني ز دور بعثت دهر مخلدش
ناني بخوان دعوت چرخ مدورش
هر هشت باغ رضوان نامي ز مجلسش
هرچار جوي جنت دردي ز ساغرش
گر بيولاي او به بهشتم صلا زنند
نفرين كنم به حوري و غلمان و كوثرش
ور با هواي او شودم جاي در جحيم
بر من خليلوار دمدگل ز آذرش
تا بر خط خطايم خطّ خطا كشد
سوگند ميدهم به خداوند قنبرش
با اينهمه گناه نيم نااميد ازو
خواهم سياهنامهٔ خود را سپيد ازو