16نشانه كه وقتش رسيده شغلتان را ترك كنيد
بالاي تو سروست نه يك باغ نهالست
ابروي تو طاقست نه يك جفت هلالست
زلف تو شبست آن نه شبستان فراقست
روي تو گلست آن نه گلستان وصالست
يك زوج غزالست دو چشم تو نه حاشا
يك زوج كدامست كه يك فوج غزالست
آن خلعت ديباست نه بل طلعت زيباست
آن دام خيالست نه بل دانهٔ خالست
مويست ميان تو نه مو محض گمانست
هيچست دهان تو بلي صرف خيالست
گلگونه نخواهد رخ گلگون تو زنهار
گلگونه روا نيست برآن گونه كه آلست
رخسار تو تشنه است به دل بردن ما نه
دلهاست بر او تشنه كه او آب زلالست
حسن تو به سرحد كمالست نه حاشا
گامي دو سه بالا ترگ از حد كمالست
سرخط جداييست خط سبز تو زنهار
سرخط خداييست كه اين حد جمالست
گويي كه خوري باده بلي اين چه حديثست
پرسي كه دهم بوسه نعم اين چه سوالست
تا روي تو پيرامن موي تو نديدم
اقرار نكردم كه ملك را پر و بالست
غمگين مشو ار وصف جمال تو نكردم
كز وصف تو مير جهان ناطقه لالست
ميري كه بود حافظ زندان سكندر
وز حكم مَلك مُلك سليمانش مسخر
روي تو بهارست نگارا نه بهشتست
همشيرهٔ حورست نه فرزند فرشته است
در طينت تو كرده خدا دل عوض گل
وانگه به دل آب به مهتاب سرشته اس
زلف تو عبيرست نه عودست نه دودست
جعد تو كمندست نهبندست نهرشته است
روي تو رسيدست به سرحد نكويي
ني ني كهاز آنحد قدمي چندگذشته است
بيناست خرد ليكن در عشق توكورست
زيباست بهشت اما با حس تو زشتست
زلفين توگر تيره نمايد عجبي نيست
كز تابش خورشيد جمال تو برشته است
بايد كه ز خط حسن تو بيرون ننهد پاي
من خواندهام آن خط كه به روي تو نوشته است
در عهد تو خورشيد كس از سايه نداند
كاو نيز شب و روز به دنبال تو گشته است
در بزم تو ره نيست ز بس خسته كه بستست
در كوي تو جانيست ز بس كشته كه پشته است
گويي كه خدا چون دل بدخواه خداوند
در طينت تو تخم وفا هيچ نكشته است
آن كس كه به دل مهر خداوند ندارد
بالله كه علاجي به جز از بند ندارد