16نشانه كه وقتش رسيده شغلتان را ترك كنيدغُرّهٔ شوال شد طرّهٔ دلدار كو
تهنيت عيد را ساغر سرشار كو
آن مي باقي چه شد آن بت ساقي چه شد
رطل عراقي چه شد خانهٔ خمّار كو
بادهٔ صهبا كجاست سادهٔ زيبا كجاست
آن بط و مينا كجاست آن بت و زنّار كو
معني طامات چيست زهد و كرامات چيست
اين همه اثبات چيست آن همه انكار كو
عهدِ خَلَق شد بعيد بهر شگون را بعيد
ز آيت بخت سعيد مدح جهاندار كو
ماه منوچهر چهر شاه فريدون نژاد
خسرو پاكيزه مهرداور با عدل و داد
ساقيكا مي بيار مطربكا ني بزن
هي تو دمادم بده هي تو پياپي بزن
ساغر مي ميبنوش نالهٔ ني مينيوش
چند نشيني خموش هي بخور و هي بزن
دور زمستان رسيد عهد شبستان رسيد
نوبت مستان رسيد مي بخور و ني بزن
فصل دي است اي نگار بادهٔ گلگون بيار
يك تنه چون نوبهار بر سپه دي بزن
حضرت دارا بجو مدحت دارا بگو
طعنه هم از بخت او بر جم و بر كيّ بزن
فصل ادب اصل جود صدر هدي روي دين
خازن گنج وجود خواجهٔ چرخ برين
اي صنم سرخ لب روزه ترا زرد كرد
جفت بدي با طرب روزه ترا فرد كرد
بود دلت گرم عيش روزه برانگيخت جيش
گرم در آمد به طيش عيش ترا سرد كرد
روزه به صد توش و تاب كرد به گيتي شتاب
يك تنه چون آفتاب با همه ناورد كرد
از تن جانها به درد روزه برانگيخت گرد
آنچه به نامرد و مرد مينتوان كرد كرد
خيز و به شادي گراي مدحت خسرو سراي
مدحت او را خداي داروي هر درد كرد
آنكه به هنگام رزم سخره كند پيل را
دست جوادش به بزم طعنه زند نيل را
آنكه بود روزگار ريزهخور خوان او
هركه به جز كردگار شاكر احسان او
بحر ز جودش نمي دهر ز عمرش دمي
وز دل و جان عالمي تابع فرمان او
ساحت كويش حرم خلق نكويش ارم
خازن گنج كرم دست دُر افشان او
تيغ وي اندر وغا هست يكي اژدها
خفته مرگ فجا در بن دندان او
هوش هژبران برم زهرهٔ شيران درم
جون به زبان آورم وقعهٔ گرگان او
چون به وغا داد دست لشكر منصور را
پاي تهور شكست دشمن مقهور را
اي ملك مُلك بخش ملك تو معمور باد
در غمرات خطر خصم تو مغمور باد
تا كه چمد مهر و ماه تا گذرد سال و ماه
در ره دين اله سعي تو مشكور باد
هركه ز مهرت بعيد جانش مبادا سعيد
وز المش صبح عيد چون شب ديجور باد
نيك بود حال تو سعد بود فال تو
وز تو و اقبال تو چشم بدان دور باد
مكنت تو پايدار دولت تو برقرار
وز كرم كردگار سعي تو موفور باد
تاكه چمد آسمان ملك به كام تو باد
ملك زمين و زمان جمله به نام تو باد