غزل شمارهٔ ۲۲

مرا شوخيست شيرين‌لب كه ‌رنگ نيشكر دارد
جمال مهر و حس حور و خوبي قمر دارد
مُحلّق مشك تبّت را به برگ ياسمن سازد
معلق ماه نخشب را به سرو كاشمر دارد
به ‌رنگ نيشكر ماند رخش‌ ليكن عجب دارم
كه لعل دلفريبش از چه طعم نيشكر دارد
مگمر اكسير طنازيست حس عالم افمروزش
كه از تاثير آن اكسير رويش رنگ زر دارد
همي‌گويند صندل دردسر را مي كند زايل
چه‌شد كان چهرصندل گو‌ن مرابا دردسر دارد
نه آخر جوهري گو‌يد كه مرواريد رخشان را
به زردي چون گرايد رنگ قيمت بيشتر دارد