غزل شمارهٔ ۵۰

ز بس كه هجر تو لاغر ميان بكاست تنم
قسم به جان تو كزين تهيست پيرهنم
مرا كه پيش زبان دم نمي‌زند شمشير
بيا تو با دم شمشير زن كه دم نزنم
ز خويشتن به جهان هركسي خبر دارد
خلاف من كه نباشد خبر ز خويشتنم
حديث لعل تو تا بر زبان من جاريست
زنند خلق شب و روز بوسه بر دهنم
اگر نظر بكنم بي‌تو بر شمايل غير
دو چشم خويش به انگشت خويشتن بكنم
اگرچه زار و ضعيفم ولي به قوت عشق
به جز تو گر همه شيرست پنجه درفكنم
پس از هلاك تنم گر به دجله غرق كنند
ز سوز آتش دل دود خيزد از كفنم
حديث زلف بتان سر كنم چو قاآني
گمان برند خلايق كه نافهٔ ختنم