غزل شمارهٔ ۶۴

به رنگ و بوي جهاني نه بلكه بهتر از آني
به حكم آنكه جهان پير‌ گشته و تو جواني
ستاره‌اي نه مهي نه فرشته‌اي نه گلي نه
كه هرچه گويمت آني چو بنگرم به از آني
كه‌ گفت راحت روحي نه راحتي كه بلايي
كه گفت جوشن جاني نه جوشني كه سناني
ز خط و خال تو بردم‌‌ گمان كه آهوي چيني
چو پنجه با تو زدم ديدمت كه شير ژياني
فتد كه آيي و بنشيني و مي آرم و نوشي
به پاي خيزي و بوسي دهّي و جان بستاني
جهان به‌روي تو تازه است و جان به بوي تو زنده
جهان جان تويي امروز از آنكه جان جهاني
همين نه آفت شهري كه آفت دل و ديني
همي نه فتنهٔ ملكي كه فتنهٔ تن و جاني
ترا ذخيرهٔ راحت شمردم از همه عالم
چو نيك‌ديدمت آخر نيي ذخيره زياني
امان خلق نيي از براي خلق عذابي
بهار عيش نيي در فناي عيش خزاني
به نام ماه زميني به بام مهر سپري
ز روي باغ جناني به خوي داغ جهاني
به قهر گفتمش آخر صبور بي‌تو نشينم
به خنده‌ گفت صبوري ز چون مني نتواني
خلاف شرط ادب هست ورنه همچو اسيران
به سوي خود كشمت با كمند جذب نهاني
منم حجاب ره تو چه باشد ار ز عنايت
مرا ز من برهاني به خويشتن برساني
تو اي ستارهٔ خاكي ز چهر پرده برافكن
كه پردهٔ مه و خورشيد و اختران بدراني
چگونه در سخن آيد حديث روي نكويت
كه حدّ حسن تو برتر بود ز درك معاني
ز بيخودي شبي آخر دو طرهٔ تو بگيرم
بخايمت لب ‌و دندان چنانچه ديده و داني
كتاب شعر تو قاآني ار بجوي نهد كس
ز آب يك دو قدم بيشر رود ز رواني