بخش ۱۲

برآمد برين نيز يك چندگاه
شبستان ايرج نگه كرد شاه
يكي خوب و چهره پرستنده ديد
كجا نام او بود ماه‌آفريد
كه ايرج برو مهر بسيار داشت
قضا را كنيزك ازو بار داشت
پري چهره را بچه بود در نهان
از آن شاد شد شهريار جهان
از آن خوب‌رخ شد دلش پراميد
به كين پسر داد دل را نويد
چو هنگامهٔ زادن آمد پديد
يكي دختر آمد ز ماه آفريد
جهاني گرفتند پروردنش
برآمد به ناز و بزرگي تنش
مر آن ماه‌رخ را ز سر تا به پاي
تو گفتي مگر ايرجستي به جاي
چو بر جست و آمدش هنگام شوي
چو پروين شدش روي و چون مشك موي
نيا نامزد كرد شويش پشنگ
بدو داد و چندي برآمد درنگ
يكي پور زاد آن هنرمند ماه
چگونه سزاوار تخت و كلاه
چو از مادر مهربان شد جدا
سبك تاختندش به نزدنيا
بدو گفت موبد كه اي تاجور
يكي شادكن دل به ايرج نگر
جهان‌بخش را لب پر از خنده شد
تو گفتي مگر ايرجش زنده شد
نهاد آن گرانمايه را بركنار
نيايش همي كرد با كردگار
همي گفت كاين روز فرخنده باد
دل بدسگالان ما كنده باد
همان كز جهان آفرين كرد ياد
ببخشود و ديده بدو باز داد
فريدون چو روشن جهان را بديد
به چهر نوآمد سبك بنگريد
چنين گفت كز پاك مام و پدر
يكي شاخ شايسته آمد به بر
مي روشن آمد ز پرمايه جام
مر آن چهر دارد منوچهر نام
چنان پرورديدش كه باد هوا
برو بر گذشتي نبودي روا
پرستنده‌اي كش به بر داشتي
زمين را به پي هيچ نگذاشتي
به پاي اندرش مشك سارا بدي
روان بر سرش چتر ديبا بدي
چنين تا برآمد برو ساليان
نيامدش ز اختر زماني زيان
هنرها كه آيد شهان را به كار
بياموختش نامور شهريار
چو چشم و دل پادشا باز شد
سپه نيز با او هم آواز شد
نيا تخت زرين و گرز گران
بدو داد و پيروزه تاج سران
سراپردهٔ ديبهٔ هفت‌رنگ
بدو اندرون خيمه‌هاي پلنگ
چه اسپان تازي به زرين ستام
چه شمشير هندي به زرين نيام
چه از جوشن و ترگ و رومي زره
گشادند مر بندها را گره
كمانهاي چاچي وتير خدنگ
سپرهاي چيني و ژوپين جنگ
برين گونه آراسته گنجها
كه بودش به گرد آمده رنجها
سراسر سزاي منوچهر ديد
دل خويش را زو پر از مهر ديد
كليد در گنج آراسته
به گنجور او داد با خواسته
همه پهلوانان لشكرش را
همه نامداران كشورش را
بفرمود تا پيش او آمدند
همه با دلي كينه‌جو آمدند
به شاهي برو آفرين خواندند
زبرجد به تاجش برافشاندند
چو جشني بد اين روزگار بزرگ
شده در جهان ميش پيدا ز گرگ
سپهدار چون قارن كاوگان
سپهكش چو شيروي و چون آوگان
چو شد ساخته كار لشكر همه
برآمد سر شهريار از رمه