بخش ۱۹

بفرمود تا موبدان و ردان
ستاره‌شناسان و هم بخردان
كنند انجمن پيش تخت بلند
به كار سپهري پژوهش كنند
برفتند و بردند رنج دراز
كه تا با ستاره چه دارند راز
سه روز اندران كارشان شد درنگ
برفتند با زيج رومي به چنگ
زبان بر گشادند بر شهريار
كه كرديم با چرخ گردان شمار
چنين آمد از داد اختر پديد
كه اين آب روشن بخواهد دويد
ازين دخت مهراب و از پور سام
گوي پر منش زايد و نيك نام
بود زندگانيش بسيار مر
همش زور باشد هم آيين و فر
همش برز باشد همش شاخ و يال
به رزم و به بزمش نباشد همال
كجا بارهٔ او كند موي تر
شود خشك همرزم او را جگر
عقاب از بر ترگ او نگذرد
سران جهان را بكس نشمرد
يكي برز بالا بود فرمند
همه شير گيرد به خم كمند
هوا را به شمشير گريان كند
بر آتش يكي گور بريان كند
كمر بستهٔ شهرياران بود
به ايران پناه سواران بود