بخش ۱۷

چو كاووس در شهر ايران رسيد
ز گرد سپه شد هوا ناپديد
برآمد همي تا به خورشيد جوش
زن و مرد شد پيش او با خروش
همه شهر ايران بياراستند
مي و رود و رامشگران خواستند
جهان سر به سر نو شد از شاه نو
ز ايران برآمد يكي ماه نو
چو بر تخت بنشست پيروز و شاد
در گنجهاي كهن برگشاد
ز هر جاي روزي‌دهان را بخواند
به ديوان دينار دادن نشاند
برآمد خروش از در پيلتن
بزرگان لشكر شدند انجمن
همه شادمان نزد شاه آمدند
بران نامور پيشگاه آمدند
تهمتن بيامد به سر بر كلاه
نشست از بر تخت نزديك شاه
سزاوار او شهريار زمين
يكي خلعت آراست با آفرين
يكي تخت پيروزه و ميش‌سار
يكي خسروي تاج گوهر نگار
يكي دست زربفت شاهنشهي
ابا ياره و طوق و با فرهي
صد از ماهرويان زرين كمر
صد از مشك مويان با زيب و فر
صد از اسپ با زين و زرين ستام
صد استر سيه موي و زرين لگام
همه بارشان ديبهٔ خسروي
ز چيني و رومي و از پهلوي
ببردند صد بدره دينار نيز
ز رنگ و ز بوي و ز هرگونه چيز
ز ياقوت جامي پر از مشك ناب
ز پيروزه ديگر يكي پر گلاب
نوشته يكي نامه‌اي بر حرير
ز مشك و ز عنبر ز عود و عبير
سپرد اين به سالار گيتي فروز
به نوي همه كشور نيمروز
چنان كز پس عهد كاووس شاه
نباشد بران تخت كس را كلاه
مگر نامور رستم زال را
خداوند شمشير و گوپال را
ازان پس برو آفرين كرد شاه
كه بي‌تو مبيناد كس پيشگاه
دل تاجداران به تو گرم باد
روانت پر از شرم و آزرم باد
فرو برد رستم ببوسيد تخت
بسيچ گذر كرد و بربست رخت
خروش تبيره برآمد ز شهر
ز شادي به هركس رسانيد بهر
بشد رستم زال و بنشست شاه
جهان كرد روشن به آيين و راه
به شادي بر تخت زرين نشست
همي جور و بيداد را در ببست
زمين را ببخشيد بر مهتران
چو باز آمد از شهر مازندران
به طوس آن زمان داد اسپهبدي
بدو گفت از ايران بگردان بدي
پس آنگه سپاهان به گودرز داد
ورا كام و فرمان آن مرز داد
وزان پس به شادي و مي دست برد
جهان را نموده بسي دستبرد
بزد گردن غم به شمشير داد
نيامد همي بر دل از مرگ ياد
زمين گشت پر سبزه و آب و نم
بياراست گيتي چو باغ ارم
توانگر شد از داد و از ايمني
ز بد بسته شد دست اهريمني
به گيتي خبر شد كه كاووس شاه
ز مازندران بستد آن تاج و گاه
بماندند يكسر همه زين شگفت
كه كاووس شاه اين بزرگي گرفت
همه پاك با هديه و با نثار
كشيدند صف بر در شهريار
جهان چون بهشتي شد آراسته
پر از داد و آگنده از خواسته
سر آمد كنون رزم مازندران
به پيش آورم جنگ هاماوران