بخش ۹

همي كرد پوزش ز بهر گناه
مر او را همي جست هر سو سپاه
خبر يافت زو رستم و گيو و طوس
برفتند با لشكري گشن و كوس
به رستم چنين گفت گودرز پير
كه تا كرد مادر مرا سير شير
همي بينم اندر جهان تاج و تخت
كيان و بزرگان بيدار بخت
چو كاووس نشنيدم اندر جهان
نديدم كس از كهتران و مهان
خرد نيست او را نه دانش نه راي
نه هوشش بجايست و نه دل بجاي
رسيدند پس پهلوانان بدوي
نكوهش گر و تيز و پرخاشجوي
بدو گفت گودرز بيمارستان
ترا جاي زيباتر از شارستان
به دشمن دهي هر زمان جاي خويش
نگويي به كس بيهده راي خويش
سه بارت چنين رنج و سختي فتاد
سرت ز آزمايش نگشت اوستاد
كشيدي سپه را به مازندران
نگر تا چه سختي رسيد اندران
دگرباره مهمان دشمن شدي
صنم بودي اكنون برهمن شدي
به گيتي جز از پاك يزدان نماند
كه منشور تيغ ترا برنخواند
به جنگ زمين سر به سر تاختي
كنون باسمان نيز پرداختي
پس از تو بدين داستاني كنند
كه شاهي برآمد به چرخ بلند
كه تا ماه و خورشيد را بنگرد
ستاره يكايك همي بشمرد
همان كن كه بيدار شاهان كنند
ستاينده و نيك‌خواهان كنند
جز از بندگي پيش يزدان مجوي
مزن دست در نيك و بد جز بدوي
چنين داد پاسخ كه از راستي
نيايد به كار اندرون كاستي
همي داد گفتي و بيداد نيست
ز نام تو جان من آزاد نيست
فروماند كاووس و تشوير خورد
ازان نامداران روز نبرد
بسيچيد و اندر عماري نشست
پشيماني و درد بودش بدست
چو آمد بر تخت و گاه بلند
دلش بود زان كار مانده نژند
چهل روز بر پيش يزدان به پاي
بپيمود خاك و بپرداخت جاي
همي ريخت از ديدگان آب زرد
همي از جهان‌آفرين ياد كرد
ز شرم از در كاخ بيرون نرفت
همي پوست گفتي برو بر به كفت
همي ريخت از ديده پالوده خون
همي خواست آمرزش رهنمون
ز شرم دليران منش كرد پست
خرام و در بار دادن ببست
پشيمان شد و درد بگزيد و رنج
نهاده ببخشيد بسيار گنج
همي رخ بماليد بر تيره خاك
نيايش كنان پيش يزدان پاك
چو بگذشت يك چند گريان چنين
ببخشود بر وي جهان‌آفرين
يكي داد نو ساخت اندر جهان
كه تابنده شد بر كهان و مهان
جهان گفتي از داد ديبا شدست
همان شاه بر گاه زيبا شدست
ز هر كشوري نامور مهتري
كه بر سر نهادي بلند افسري
به درگاه كاووس شاه آمدند
وزان سركشيدن به راه آمدند
زمانه چنان شد كه بود از نخست
به آب وفا روي خسرو بشست
همه مهتران كهتر او شدند
پرستنده و چاكر او شدند
كجا پادشا دادگر بود و بس
نيازش نيايد بفريادرس
بدين داستان گفتم آن كم شنود
كنون رزم رستم ببايد سرود