بخش ۱۶

پر انديشه بنشست لهراسپ دير
بفرمود تا پيش او شد زرير
بدو گفت كاين جز برادرت نيست
بدين چاره بشتاب وايدر مه‌ايست
درنگ آوري كار گردد تباه
مياسا و اسپ درنگي مخواه
ببر تخت و بالا و زرينه كفش
همان تاج با كاوياني درفش
من اين پادشاهي مر او را دهم
برين بر سرش بر سپاسي نهم
تو ز ايدر برو تا حلب كينه‌جوي
سپه را جز از جنگ چيزي مگوي
زرير ستوده به لهراسپ گفت
كه اين راز بيرون كشيم از نهفت
گر اويست فرمان‌بر و مهترست
ورا هرك مهتر بود كهترست
بگفت اين و برساخت در حال كار
گزيده يكي لشكري نامدار
نبيرهٔ برزگان و آزادگان
ز كاوس و گودرز كشوادگان
ز تخم زرسپ آنك بودند نيز
چو بهرام شيراوژن و ريونيز
همي رفت هر مهتري با دو اسپ
فروزان به كردار آذرگشسپ
نياسود كس تا به مرز حلب
جهان شد پر از جنگ و جوش و شغب
درفش همايون برافراختند
سراپرده و خيمه‌ها ساختند
زرير سپهبد سپه را بماند
به بهرام گردنكش و خود براند
بسان كسي كو پيامي برد
وگر نزد شاهي خرامي برد
ازان ويژگان پنج تن را ببرد
كه بودند با مغز و هشيار و گرد
چو نزديك درگاه قيصر رسيد
به درگاه سالار بارش بديد
به در بر همه فرش ديبا كشيد
بيامد به قيصر بگفت آنچ ديد
به كاخ اندرون بود قيصر دژم
چو قالوس و گشتاسپ با او بهم
بدو آگهي داد سالار بار
كه آمد به درگه زرير سوار
چو قيصر شنيد اين سخن بار داد
ازان آمدن گشت گشتاسپ شاد
زرير اندر آمد چو سرو بلند
نشست از بر تخت آن ارجمند
ز قيصر بپرسيد و پوزش گرفت
همان روميان را فروزش گرفت
بدو گفت قيصر فرخ‌زاد را
نپرسي نداري به دل داد را
به قيصر چنين گفت فرخ زرير
كه اين بنده از بندگي گشت سير
گريزان بيامد ز درگاه شاه
كنون يافت ايدر چنين پايگاه
چو گشتاسپ بشنيد پاسخ نداد
تو گفتي ز ايران نيامدش ياد
چو قيصر شنيد اين سخن زان جوان
پرانديشه شد مرد روشن‌روان
كه شايد بدن اين سخن كو بگفت
جز از راستي نيست اندر نهفت
به قيصر ز لهراسپ پيغام داد
كه گر دادگر سر نه پيچد ز داد
ازين پس نشستم برومست و بس
به ايران نمانيم بسيار كس
تو ز ايدر برو گو بياراي جنگ
سخن چون شنيدي نبايد درنگ
نه ايران خزر گشت و الياس من
كه سر بركشيدي از آن انجمن
چنين داد پاسخ كه من جنگ را
بيازم همي هر سوي چنگ را
تو اكنون فرستاده‌اي بازگرد
بسازيم ناچار جاي نبرد
ز قيصر چو بنشيد فرخ زرير
غمي شد ز پاسخ فروماند دير