بخش ۲۱

كي نامبردار زان روزگار
نشست از بر گاه آن شهريار
گزينان لشكرش را بار داد
بزرگان و شاهان مهترنژاد
ز پيش اندر آمد گو اسفنديار
به دست اندرون گرزهٔ گاوسار
نهاده به سر بر كياني كلاه
به زير كلاهش همي تافت ماه
به استاد در پيش او شيرفش
سرافگنده و دست كرده به كش
چو شاه جهان روي او را بديد
ز جان و جهانش به دل برگزيد
بدو گفت شاه اي يل اسفنديار
همي آرزو بايدت كارزار
يل تيغ‌زن گفت فرمان تراست
كه تو شهرياري و گيهان تراست
كي نامور تاج زرينش داد
در گنجها را برو برگشاد
همه كار ايران مر او را سپرد
كه او را بدي پهلوي دستبرد
درفشان بدو داد و گنج و سپاه
هنوزت نبد گفت هنگام گاه
برو گفت و پا را به زين اندر آر
همه كشورت را به دين اندر آر
بشد تيغ زن گردكش پور شاه
بگرديد بر كشورش با سپاه
به روم و به هندوستان برگذشت
ز دريا و تاريكي اندر گذشت
شه روم و هندوستان و يمن
همه نام كردند بر تهمتن
وزو دين گزارش همي خواستند
مرين دين به را بياراستند
گزارش همي كرد اسفنديار
به فرمان يزدان همي بست كار
چو آگاه شدند از نكو دين اوي
گرفتند آن راه و آيين اوي
بتان از سر كوه ميسوختند
بجاي بت آذر برافروختند
همه نامه كردند زي شهريار
كه ما دين گرفتيم ز اسفنديار
ببستيم كشتي و بگرفت باژ
كنونت نشايد ز ما خاست باژ
كه ما راست گشتيم و ايزدپرست
كنون زند و استا سوي ما فرست
چو شه نامهٔ شهرياران بخواند
نشست از برگاه و ياران بخواند
فرستاد زندي به هر كشوري
به هر نامداري و هر مهتري
بفرمود تا نامور پهلوان
همي گشت هر سو به گرد جهان
به هرجا كه آن شاه بنهاد روي
بيامد پذيره كسي پيش اوي
همه كس مر او را به فرمان شدند
بدان در جهان پاك پنهان شدند
چو گيتي همه راست شد بر پدرش
گشاد از ميان باز زرين كمرش
به شادي نشست از بر تخت و گاه
بياسود يك چند گه با سپاه
برادرش را خواند فرشيدورد
سپاهي برون كرد مردان مرد
بدو داد و دينار دادش بسي
خراسان بدو داد و كردش گسي
چو يك چند گاهي برآمد برين
جهان ويژه گشت از بد و پاك دين
فرسته فرستاد سوي پدر
كه اي نامور شاه پيروزگر
جهان ويژه كردنم به دين خداي
به كشور برافگنده سايهٔ هماي
كسي را بنيز از كسي بيم نه
به گيتي كسي بي‌زر و سيم نه
فروزندهٔ گيتي بسان بهشت
جهان گشته آباد و هر جاي كشت
سواران جهان را همي داشتند
چو برزيگران تخم مي‌كاشتند
بدين سان ببوده سراسر جهان
به گيتي شده گم بد بدگمان