بخش ۵

كتايون چو بشنيد شد پر ز خشم
به پيش پسر شد پر از آب چشم
چنين گفت با فرخ اسنفديار
كه اي از كيان جهان يادگار
ز بهمن شنيدم كه از گلستان
همي رفت خواهي به زابلستان
ببندي همي رستم زال را
خداوند شمشير و گوپال را
ز گيتي همي پند مادر نيوش
به بد تيز مشتاب و چندين مكوش
سواري كه باشد به نيروي پيل
ز خون رانداندر زمين جوي نيل
بدرد جگرگاه ديو سپيد
ز شمشير او گم كند راه شيد
همان ماه هاماوران را بكشت
نيارست گفتن كس او را درشت
همانا چو سهراب ديگر سوار
نبودست جنگي گه كارزار
به چنگ پدر در به هنگام جنگ
به آوردگه كشته شد بي‌درنگ
به كين سياوش ز افراسياب
ز خون كرد گيتي چو درياي آب
كه نفرين برين تخت و اين تاج باد
برين كشتن و شور و تاراج باد
مده از پي تاج سر را به باد
كه با تاج شاهي ز مادر نزاد
پدر پير سر گشت و برنا توي
به زور و به مردي توانا توي
سپه يكسره بر تو دارند چشم
ميفگن تن اندر بلايي به خشم
جز از سيستان در جهان جاي هست
دليري مكن تيز منماي دست
مرا خاكسار دو گيتي مكن
ازين مهربان مام بشنو سخن
چنين پاسخ آوردش اسفنديار
كه اي مهربان اين سخن ياددار
همانست رستم كه داني همي
هنرهاش چون زند خواني همي
نكوكارتر زو به ايران كسي
نيابي و گر چند پويي بسي
چو او را به بستن نباشد روا
چنين بد نه خوب آيد از پادشا
وليكن نبايد شكستن دلم
كه چون بشكني دل ز جان بگسلم
چگونه كشم سر ز فرمان شاه
چگونه گذارم چنين دستگاه
مرا گر به زاول سرآيد زمان
بدان سو كشد اخترم بي‌گمان
چو رستم بيايد به فرمان من
ز من نشنود سرد هرگز سخن
بباريد خون از مژه مادرش
همه پاك بر كند موي از سرش
بدو گفت كاي زنده پيل ژيان
همي خوار گيري ز نيرو روان
نباشي بسنده تو با پيلتن
از ايدر مرو بي يكي انجمن
مبر پيش پيل ژيان هوش خويش
نهاده بدين گونه بر دوش خويش
اگر زين نشان راي تو رفتنست
همه كام بدگوهر آهرمنست
به دوزخ مبر كودكان را به پاي
كه دانا بخواند ترا پاك راي
به مادر چنين گفت پس جنگجوي
كه نابردن كودكان نيست روي
چو با زن پس پرده باشد جوان
بماند منش پست و تيره‌روان
به هر رزمگه بايد او را نگاه
گذارد بهر زخم گوپال شاه
مرا لشكري خود نيايد به كار
جز از خويش و پيوند و چندي سوار
ز پيش پسر مادر مهربان
بيامد پر از درد و تيره‌روان
همه شب ز مهر پسر مادرش
ز ديده همي ريخت خون بر برش