بخش ۴۳

به بابل هم‌ان روز شد دردمند
بدانست كامد به تنگي گزند
دبير جهانديده را پيش خواند
هرانچش به دل بود با او براند
به مادر يكي نامه فرمود و گفت
كه آگاهي مرگ نتوان نهفت
ز گيتي مرا بهره اين بد كه بود
زمان چون نكاهد نشايد فزود
تو از مرگ من هيچ غمگين مشو
كه اندر جهان اين سخن نيست نو
هرانكس كه زايد ببايدش مرد
اگر شهريارست گر مرد خرد
بگويم كنون با بزرگان روم
كه چون بازگردند زين مرز و بوم
نجويند جز راي و فرمان تو
كسي برنگردد ز پيمان تو
هرانكس كه بودند ز ايرانيان
كزيشان بدي روميان را زيان
سپردم به هر مهتري كشوري
كه گردد بر آن پادشاهي سري
همانا نيازش نيايد به روم
برآسايد آن كشور و مرز و بوم
مرا مرده در خاك مصر آگنيد
ز گفتار من هيچ مپراگنيد
به سالي ز دينار من صدهزار
ببخشيد بر مردم خيش‌كار
گر آيد يكي روشنك را پسر
بود بي‌گمان زنده نام پدر
نبايد كه باشد جزو شاه روم
كه او تازه گرداند آن مرز و بوم
وگر دختر آيد به هنگام بوس
به پيوند با تخمهٔ فيلقوس
تو فرزند خوانش نه داماد من
بدو تازه كن در جهان ياد من
دگر دختر كيد را بي‌گزند
فرستيد نزد پدر ارجمند
ابا ياره و برده و نيك‌خواه
عمار بسيچيد بااو به راه
همان افسر و گوهر و سيم و زر
كه آورده بود او ز پيش پدر
به رفتن چنو گشت همداستان
فرستيد با او به هندوستان
من ايدر همه كار كردم به برگ
به بيچارگي دل نهادم به مرگ
نخست آنك تابوت زرين كنند
كفن بر تنم عنبر آگين كنند
ز زربفت چيني سزاوار من
كسي كو بپيچد ز تيمار من
در و بند تابوت ما را به قير
بگيرند و كافور و مشك و عبير
نخست آگنند اندرو انگبين
زبر انگبين زير ديباي چين
ازان پس تن من نهند اندران
سرآمد سخن چون برآمد روان
تو پند من اي مادر پرخرد
نگه‌دار تا روز من بگذرد
ز چيزي كه آوردم از هند و چين
ز توران و ايران و مكران زمين
بدار و ببخش آنچ افزون بود
وز اندازهٔ خويش بيرون بود
به تو حاجت آنستم اي مهربان
كه بيدار باشي و روشن‌روان
نداري تن خويش را رنجه بس
كه اندر جهان نيست جاويد كس
روانم روان ترا بي‌گمان
ببيند چو تنگ اندر آيد زمان
شكيبايي از مهر نامي‌تر است
سبكسر بود هرك او كهتر است
ترا مهر بد بر تنم سال و ماه
كنون جان پاكم ز يزدان بخواه
بدين خواستن باش فريادرس
كه فريادرس باشدم دست‌رس
نگر تا كه بيني به گرد جهان
كه او نيست از مرگ خسته‌روان
چو نامه به مهر اندر آورد و بند
بفرمود تا بر ستور نوند
ز بابل به روم آورند آگهي
كه تيره شد آن فر شاهنشهي