بخش ۶

يكي كاخ بود اردوان را بلند
به كاخ اندرون بندهٔي ارجمند
كه گلنار بد نام آن ماه‌روي
نگاري پر از گوهر و رنگ و بوي
بر اردوان همچو دستور بود
بران خواسته نيز گنجور بود
بروبر گرامي‌تر از جان بدي
به ديدار او شاد و خندان بدي
چنان بد كه روزي برآمد به بام
دلش گشت زان خرمي شادكام
نگه كرد خندان لب اردشير
جوان در دل ماه شد جايگير
همي بود تا روز تاريك شد
همانا به شب روز نزديك شد
كمندي بران كنگره بر ببست
گره زد برو چند و ببسود دست
به گستاخي از باره آمد فرود
همي داد نيكي دهش را درود
بيامد خرامان بر اردشير
پر از گوهر و بوي مشك و عبير
ز بالين ديبا سرش برگرفت
چو بيدار شد تنگ در بر گرفت
نگه كرد برنا بران خوب‌روي
بدان موي و آن روي و آن رنگ و بوي
بدان ماه گفت از كجا خاستي
كه پرغم دلم را بياراستي
چنين داد پاسخ كه من بنده‌ام
ز گيتي به ديدار تو زنده‌ام
دلارام گنجور شاه اردوان
كه از من بود شاد و روشن‌روان
كنون گر پذيري ترا بنده‌ام
دل و جان به مهر تو آگنده‌ام
بيايم چو خواهي به نزديك تو
درفشان كنم روز تاريك تو
چو لختي برآمد برين روزگار
شكست اندر آمد به آموزگار
جهانديده بيدار بابك بمرد
سراي كهن ديگري را سپرد
چو آگاهي آمد سوي اردوان
پر از غم شد و تيره گشتش روان
گرفتند هر مهتري ياد پارس
سپهبد به مهتر پسر داد پارس
بفرمود تا كوس بيرون برند
ز درگاه لشكر به هامون برند
جهان تيره شد بر دل اردشير
ازان پير روشن‌دل و دستگير
دل از لشكر اردوان برگرفت
وزان آگهي راي ديگر گرفت
كه از درد او بد دلش پرستيز
به هر سو همي جست راه گريز
ازان پس چنان بد كه شاه اردوان
ز اخترشناسان روشن‌روان
بياورد چندي به درگاه خويش
همي بازجست اختر و راه خويش
همان نيز تا گردش روزگار
ازان پس كرا باشد آموزگار
فرستادشان نزد گلنار شاه
بدان تا كنند اختران را نگاه
سه روز اندر آن كار شد روزگار
نگه كرده شد طالع شهريار
چو گنجور بشنيد آوازشان
سخن گفتن از طالع و رازشان
سيم روز تا شب گذشته سه پاس
كنيزك بپردخت ز اخترشناس
پر از آرزو دل لبان پر ز باد
همي داشت گفتار ايشان به ياد
چهارم بشد مرد روشن‌روان
كه بگشايد آن راز با اردوان
برفتند با زيجها بركنار
ز كاخ كنيزك بر شهريار
بگفتند راز سپهر بلند
همان حكم او بر چه و چون و چند
كزين پس كنون تانه بس روزگار
ز چيزي بپيچد دل نامدار
كه بگريزد از مهتري كهتري
سپهبد نژادي و كنداوري
وزان پس شود شهرياري بلند
جهاندار و نيك‌اختر و سودمند
دل نامور مهتر نيك‌بخت
ز گفتار ايشان غمي گشت سخت