بخش ۱۰

وزين سو به دريا رسيد اردشير
به يزدان چنين گفت كاي دستگير
تو كردي مرا ايمن از بدكنش
كه هرگز مبيناد نيكي تنش
برآسود و ملاح را پيش خواند
ز كار گذشته فراوان براند
نگه كرد فرزانه ملاح پير
به بالا و چهر و بر اردشير
بدانست كو نيست جز كي نژاد
ز فر و ز اورنگ او گشت شاد
بيامد به دريا هم اندر شتاب
به هر سو برافگند زورق به آب
ز آگاهي نامدار اردشير
سپاه انجمن شد بران آبگير
هرانكس كه بد بابكي در صطخر
به آگاهي شاه كردند فخر
دگر هرك از تخم دارا بدند
به هر كشوري نامدارا بدند
چو آگاهي آمد ز شاه اردشير
ز شادي جوان شد دل مرد پير
همي رفت مردم ز دريا و كوه
به نزديك برنا گروها گروه
ز هر شهر فرزانهٔي راي‌زن
به نزد جهانجوي گشت انجمن
زبان برگشاد اردشير جوان
كه اي نامداران روشن‌روان
كسي نيست زين نامدار انجمن
ز فرزانه و مردم راي‌زن
كه نشنيد كاسكندر بدگمان
چه كرد از فرومايگي در جهان
نياكان ما را يكايك بكشت
به بيدادي آورد گيتي به مشت
چو من باشم از تخم اسفنديار
به مرز اندرون اردوان شهريار
سزد گرد مر اين را نخوانيم داد
وزين داستان كس نگيريم ياد
چو باشيد با من بدين يارمند
نمانم به كس نام و تخت بلند
چه گوييد و اين را چه پاسخ دهيد
كه پاسخ به آواز فرخ نهيد
هرانكس كه بود اندر آن انجمن
ز شمشير زن مرد و از راي‌زن
چو آواز بشنيد بر پاي خاست
همه راز دل بازگفتند راست
كه هركس كه هستيم بابك‌نژاد
به ديدار و چهر تو گشتيم شاد
و ديگر كه هستيم ساسانيان
ببنديم كين را كمر بر ميان
تن و جان ما سربسر پيش تست
غم و شادماني به كم بيش تست
به دو گوهر از هركسي برتري
سزد بر تو شاهي و كنداوري
به فرمان تو كوه هامون كنيم
به تيغ آب دريا همه خون كنيم
چو پاسخ بدان گونه ديد اردشير
سرش برتر آمد ز ناهيد و تير
بران مهتران آفرين گستريد
به دل در ز انديشه كين گستريد
به نزديك دريا يكي شارستان
پي‌افگند و شد شارستان كارستان
يكي موبدي گفت با اردشير
كه اي شاه نيك‌اختر و دلپذير
سر شهرياري همي نو كني
بر پارس بايد كه بي‌خو كني
ازان پس كني رزم با اردوان
كه اختر جوانست و خسرو جوان
كه او از ملوك طوايف به گنج
فزونست و زو ديدي آزار و رنج
چو برداشتي گاه او را ز جاي
ندارد كسي زين سپس با تو پاي
چو بشنيد گردن فراز اردشير
سخنهاي بايسته و دلپذير
چو برزد سر از تيغ كوه آفتاب
به سوي صطخر آمد از پيش آب
خبر شد بر بهمن اردوان
دلش گشت پردرد و تيره‌روان
نكرد ايچ بر تخت شاهي درنگ
سپاهي بياورد با ساز جنگ