بخش ۵۳

چو پيروز شد سوي ايران كشيد
بر شهريار دليران كشيد
به روز چهارم به آموي شد
نديدي زني كو جهانجوي شد
به آموي يك چند بنشست و بود
به دلش اندرون داوريها فزود
يكي نامه سوي برادر بدرد
نوشت و زهر كارش آگاه كرد
نخستين سخن گفت بهرام گرد
به تيمار و درد برادر بمرد
تو را و مرا مزد بسيار باد
روان وي از ما بي‌آزار باد
دگر گفت با شهريار بلند
بگوي آنچ از من شنيدي ز پند
پس ما بيامد سپاهي گران
همه نامداران جنگاوران
برآن گونه برگاشتمشان ز رزم
كه نه رزم بينند زان پس نه بزم
بسي نامور مهتران با منند
نبادي كه آيد بريشان گزند
نشستم به آموي تا پاسخم
بيارد مگر اختر فرخم