بخش ۱

چو بنشست بر تخت شاه اردشير
از ايران برفتند برنا و پير
بسي نامداران گشته كهن
بدان تا چگونه سرآيد سخن
زبان برگشاد اردشير جوان
چنين گفت كاي كار ديده گوان
هر آنكس كه برگاه شاهي نشست
گشاده زبان باد و يزدان پرست
بر آيين شاهان پيشين رويم
همان از پس فره و دين رويم
ز يزدان نيكي دهش ياد باد
همه كار و كردار ما داد باد
پرستندگان راهمه بركشيم
ستمگارگان را به خون دركشيم
بسي كس به گفتارش آرام يافت
از آرام او هركسي كام يافت
به پيروز خسرو سپردم سپاه
كه از داد شادست و شادان ز شاه
به ايران چو باشد چنو پهلوان
بمانيد شادان و روشن روان