قطعه شماره ۵

اي ترك حق نعمت عاشق شناختي
رفتي و ساختي ز جفا هر چه ساختي
كردار من به پاي سپردي و كوفتي
گرد هواي خويش گرفتي و تاختي
با تو به دل چنانكه توان ساخت ساختم
بر من ز حيله هر چه توان باخت باختي
نتواني اي نگارين گفتن مرا كه تو
از بندگان خويش مرا كم نواختي
گويا حديث ما و تو گفت، اي بت، آنكه گفت:
«اي حقشناس! رو كه نكو حق شناختي»