قصيده شماره ۱۱ - در دعاي به سلطان محمود غزنوي

چندانكه جهانست ملك شاه جهان باد
با دولت پاينده و با بخت جوان باد
تا بود ملك شهرده و شهرستان بود
همواره چنان شهرده و شهرستان باد
چونانكه ازو عالمي از بد به امانند
جان و تن او از همه بدها به امان باد
شاهان جهان را ز نهيبش تن و جان نيست
جان و تن شاهانش فداي تن و جان باد
آن كز تن او هرگز كم خواهد مويي
در حسرت و انديشه چنان ايلك و خان باد
تا خواسته با قارون در خاك نهانست
بدخواه و بدانديشش در خاك نهان باد
آن را كه به كين جستن او تير و كمان خواست
بيرون شدش از گيتي با تير و كمان باد
در كينهٔ او كينه گزاران جهان را
آنجا كه همه سود بجويند زيان باد
وان كس كه نباشد به جهانداري او شاد
مقهور و نگونسار و نژند دو جهان باد
دستش به رسانيدن ارزاق ضمان شد
بختش به همه خوبي و نيكيش ضمان باد
هر كار كه كرده‌ست ستوده‌ست چو نامش
هر كار كزين پس بكند نيز چنان باد
آنجا كه نهد روي به غزو و بجز از غزو
با دولت و با لشكر انبوه و گران باد
از دولت او هر چه گمان بود يقين شد
از دولت خصم آنچه يقين بود گمان باد
وان كس كه زبان كرد به بد گفتن او تيز
در دست اجل خشك لب و خشك زبان باد
اندر سير شاه چه بد تاند گفتن
بدگوي بدانديش كه خاكش به دهان باد
دلشاد مباد آنكه بدو شاد نباشد
وانكس كه بدو شاد بود شاد روان باد
در خانهٔ بدخواه به نفرينش نو نو
هر روز دگر محنت و ديگر حدثان باد
وانكس كه هزيمت شد ازين خسرو و جان برد
چون از غم جان رسته شد، اندر غم نان باد
تا در تن و بازوي كسي زور و توانست
اندر تن و بازوي ملك زور و توان باد
چونانكه كران نيست شمار هنرش را
شاهيش بي‌اندازه و بيحد و كران باد
هر شاه كه يكروز ميان بسته به شاهي
در خدمت فرخندهٔ او بسته ميان باد
امروز جهاندار و خداوند جهان اوست
همواره جهاندار و خداوند جهان باد
از مشرق تا مغرب رايش به همه جاي
گه شاه برانگيز و گهي شاه نشان باد
هر ماه به شهري علم شاهي شاهان
زير سم اسبانش نگون باد و ستان باد
تا پادشهان صدرگه آرايند او را
بر گاه شهي مسكن و در صدر مكان باد
از هيبت او روز بدانديش چو شب شد
نوروز مخالف هم ازينگونه خزان باد
آن تيغ و سنان را كه بدو حرب كند شاه
چرخ و فلك و دولت منصور فسان باد
هر ساعتي اندر دل و در خانهٔ كفار
درد و فزع و ناله و فرياد و فغان باد
آراستن دين همه زان تيغ و سنانست
برداشتن كفر بدان تيغ و سنان باد
وان را كه نخواهد كه در اين خانه بود ملك
اندر همهٔ ملك نه خان باد و نه مان باد
جنگش همه با كافر و با دشمن دينست
شغلش همه با رامش و آرامش جان باد
در دولت و در مرتبت و مملكت او را
چندانكه بخواهد ز خداوند زمان باد
هر ساعت و هر وقت ز خشنودي ايزد
بر دولت آيندهٔ او تازه نشان باد
ماه رمضان بود بدو فرخ و ميمون
شوال به از فرخ و ميمون رمضان باد
او را همه آن باد كه او خواهد دايم
وان چيز كه بدخواهان خواهند جز آن باد