قصيده شماره ۱۲ - در مدح سلطان محمدبن سلطان محمود

هر روز مرا عشق نگاري به سر آيد
در باز كند ناگه و گستاخ درآيد
ور در به دو سه قفل گرانسنگ ببندم
ره جويد و چون مورچه از خاك برآيد
ور شب كنم از خانه به جاي دگر آيم
او شب كند از خانه به جاي دگر آيد
جورم ز دل خويشست از عشق چه نالم
عشق ارچه درازست هم آخر به سرآيد
دل عاشق آنست كه بي عشق نباشد
اي واي دلي كو ز پي عشق برآيد
گر عاشق عشقست و غم عشق مر او راست
آخر نه غم عشق مر او را به سر آيد
دل چون سپري گردد اندوه ندارم
گر كوه احد برفتد و بر جگر آيد
ني ني غلطست اين ز همه چيزي دل به
گر دل به سر آيد چه خلل در بصر آيد
دل خواهد و دل داند و دل شاد بپايد
گر ز آمدن شاه بر ما خبر آيد
شاه ملكان ميرمحمد كه مر او را
هر ساعتي از فضل درختي به بر آيد
نشگفت هنر زان گهر ويژه كه او راست
چونين هنر و فضل ز چونين گهر آيد
گر سايهٔ دستش به حجر برفتد از دور
چون جانوران جنبش اندر حجر آيد
با طالع او دولت و فيروزي يارست
از دولت و فيروزي فتح و ظفر آيد
بيداد نباشد سزد ار سر بفرازد
هر شاه كه او را چو محمد پسر آيد
اين لفظ كه من گفتم و من خواهم گفتن
بر جان و دل دشمن او كارگر آيد
نايد ز شهان صد يك از آن كايد از آن شاه
نايد ز سها صد يك از آن كز قمر آيد
اي واي سپاهي كه به جنگ ملك آيد
اي واي درختي كه به زير تبر آيد
آن همت و آن دولت و آن راي كه او راست
او را كه خلاف آرد و با او كه برآيد
با يوز رود كس به طلب كردن آهو؟
آنجاي كه غريدن شيران نر آيد
گويي نشنيده‌ست و نداند كه حذر چيست
او را و پدر را همه ننگ از حذر آيد
جاويد زيند اين ملكان تا بر ايشان
هر روز به خدمت ملكي نامور آيد
جاه و خطرست ايدر و مرد خردومند
صد حيله كند تا بر جاه و خطر آيد
درگاه ملك جاي شهانست و شهان را
زان در شرف افزايد و زان در بطر آيد
دولت چو بزرگان جهان از پي خدمت
هر روزه به دو وقت مر او را به در آيد
دولت كه بود كو به در شاه نيايد
هركس به دو پاي آيد، دولت به سر آيد
از زائر و از سائل و خدمتگر و مداح
هر روز بدان درگه چندين نفر آيد
مادح بر او پويد زيرا كه ز مدحش
الفاظ نكت گردد و معني غرر آيد
من مدحت او چونكه همي مختصر آرم
آري چو سخن نيك بود مختصر آيد
تا ماه شب عيد گرامي بود و دوست
چون رفته عزيزي كه همي از سفر آيد
با تاج و كمر باد و چنان باد كه هر شاه
هر روز به خدمت بر او با كمر آيد
زين جشن خزان خرمي و شادي بيند
چندانكه در ايام بهاري مطر آيد