قصيده شماره ۲۰ - در مدح امير ابو احمد محمد بن محمود غزنوي

دي ز لشكرگه آمد آن دلبر
صدرهٔ سبز باز كرد از بر
راست گفتي بر آمد اندر باغ
سوسني از ميان سيسنبر
گرد لشكر فرو فشاند همي
زان سمنبوي زلف لاله سپر
راست گفتي كه بر گذرگه باد
نافه‌ها را همي‌گشايد سر
باد، زلف سياه او برداشت
تاب او باز كرد يك ز دگر
راست گفتي ز مشك بر كافور
لعبتانند گشته بازيگر
چون مرا ديد پيش من بگريخت
آن، سراپاي سيم ساده پسر
راست گفتي يكي شكاري بود
پيش يوز امير شير شكر
مير ابو احمد آنكه حشر نمود
مر ددانرا به صيدگاه اندر
راست گفتي كه صيدگاهش بود
اندر آن روز نايب محشر
به كمرهاي كوه، مردان تاخت
تا بتازند رنگ را ز كمر
راست گفتي كه رنگتازان را
اندر آن تاختن بر آمد پر
بانگ برخاست از چپ و از راست
كوه لرزيد و گشت زير و زبر
راست گفتي به هم همي‌شكنند
سنگ خارا به صد هزار تبر
تازيان اندر آمدند ز كوه
رنگ و جز رنگ بيكرانه و مر
راست گفتي و صيفتانندي
روي داده سوي وصيفت خر
حلقه‌اي ساخت پادشاه جهان
گرد ايشان ز لعبتان خزر
راست گفتي كه دشت باغي گشت
گرد او سرو رست سرتاسر
همه گمگشتگان همي‌گشتند
اندر آن دشت عاجز و مضطر
راست گفتي هزيمتي سپهند
خسته و جسته و فكنده سپر
پيش خسرو، بتان آهو چشم
يك به يك را بدوختند جگر
راست گفتي مخالفان بودند
پيش گردنكشان اين لشكر
هر كه را مير خسته كرد به تير
زان جهان نزد او رسيد خبر
راست گفتي كه تيرشاه گشاد
زين جهان سوي آن جهان ره و در
وز دگر سو در آمدند به كار
شرزه يوزان چو شير شرزهٔ نر
راست گفتي مبارزان بودند
هر يكي جوشني سياه به بر
رنج ناديده كامگار شدند
هر يكي بر يكي به نيك اختر
راست گفتي كه عاشقانندي
نيكوان را گرفته اندر بر
همه هامون زخون ايشان گشت
لعل چون روي آن بت دلبر
راست گفتي به فر دولت مير
سنگ آن دشت گشت سرخ گهر
پس بفرمود شاه تا همه را
گرد كردند پيش او يكسر
راست گفتي سپاه دارا بود
كشته پيش مصاف اسكندر
بنهادندشان قطار قطار
گرهي مهتر و صفي كهتر
راست گفتي كه خفته مستانند
جامه‌هاشان ز لعل سيكي تر
چون ملكشان بديد، از آن سه يكي
به حشم داد و ما بقي به حشر
راست گفتي ز بهر ايشان بود
آن شكار شگفت شاه مگر
شادمان روي سوي خيمه نهاد
آن شه خوبروي نيك سير
راست گفتي نبرده حيدر بود
بازگشته به نصرت از خيبر
شاد باد آن سوار سرخ قباي
كه همي آن شكار برد به سر
راست گفتي كه آفتابستي
به جهان گسترانده تابش و فر