قصيده شماره ۳۳ - در مدح خواجه عميد اسعد كدخداي امير ابوالمظفر والي چغانيان

برگرفت از روي دريا ابر فروردين سفر
ز آسمان بر بوستان باريد مرواريد تر
گه به روي بوستان اندر كشد پيروزه لوح
گه به روي آسمان اندر كشد سيمين سپر
هر زماني بوستان را خلعتي پوشد جدا
هر زماني آسمان را پرده‌اي سازد دگر
در بيابان بيش از آن حله‌ست كاندر سيستان
در گلستان بيش از آن ديباست كاندر شوشتر
هر كجا باغيست بر شد بانگ مرغان از درخت
هر كجا كوهيست بر شد بانگ كبكان از كمر
سوسن سيمين، وقايه برگرفت از پيش روي
نرگس مشكين، عصابه برگرفت از گرد سر
بر توان چيدن ز دست سوسن آزاد سيم
بر توان چيدن ز روي شنبليد زرد زر
ارغوان از چشم بد ترسد از آن رو هر زمان
سرخ بيجاده چو تعويذ اندر آويزد زبر
هر زمان از نقش گوناگون همه روي زمين
چون نگارين خانهٔ دستور گردد سربسر
خواجه بو منصور، دستور عميد اسعد از اوست
سعد اجرام سپهر و فخر اسلاف گهر
دولتش گيتي پناه و نعمتش زاير نواز
هيبتش درياگذار و همتش گردون سپر
خانمان دوستان از جود او پر ناز و نوش
شهر و بوم دشمنان از سهم او زير و زبر
هيچ علم از عقل او مويي نماند باز پس
هيچ فضل از خلق او گامي نگردد زاستر
مهر و كين و جنگ و صلح و كلك و تيغ او دهند
دوستان و دشمنان را نفع و ضر و خير و شر
پيل مست ار بر در كاخش كند روزي گذار
شير نر گر بر سر راهش كند وقتي گذر
آتش خشمش دو دندان بركند از پيل مست
آفت سهمش دو ساعد بشكند از شير نر
در تن پيل دلاور زهره گردد خون صرف
گردد چشم شير شرزه مژه گردد نيشتر
گر چه باشد آبگينه با تبر ناپايدار
چون برو نامش بخواني بشكند رويين تبر
ممتحن را ديدن او باشد از غمها فرج
منهزم را نام او بر دشمنان باشد ظفر
روشنايي يابد از ديدار او دو چشم كور
اشنوايي يابد از آواز او دو گوش كر
سايهٔ او بر هماي افتاد روزي در شكار
زان سبب بر سايهٔ پر هماي افتاد فر
مهر او روزي به طلق از روي رافت ديده دوخت
زان سپس هرگز نشد بر طلق آتش كارگر
در چغاني رود اگر روزي فرو شويد دو دست
ماهيان را چون صدف در تن پديد آيد درر
اي پدر را نامور فرزند كاندر دور دهر
تا قيامت زنده شد از نام تو نام پدر
تا بتابد نيمروزان از تف خورشيد سنگ
تا برآيد بامدادان آفتاب از باختر
كامران باش و روان را از طرب با بهره دار
شادمان باش و جهان را بر مراد خويش خور
همچنين نوروز خرم صد هزاران بگذران
همچنين ماه مبارك صد هزاران بر شمر