قصيده شماره ۳۵ - در مدح شمس الكفاة خواجه احمد بن حسن ميمندي

سرو ساقي و ماه رودنواز
پرده بر بسته در ره شهناز
ز خمهٔ رودزن نه پست و نه تيز
زلف ساقي نه كوته و نه دراز
مجلس خوب خسروانيوار
از سخن چين تهي و از غماز
بوستاني ز لاله و سوسن
همچو روي تذرو و سينهٔ باز
دوستاني مساعد و يكدل
كه توان گفت پيش ايشان راز
ماهرويي نشانده اندر پيش
خوش زبان و موافق و دمساز
جعد او بر پرند كشتيگير
زلف او بر حرير چوگانباز
بادهٔ چون گلاب روشن و تلخ
مانده در خم ز گاه آدم باز
از چنين باده و چنين مجلس
هيچ زاهد مرا ندارد باز
ساقيا! ساتگيني اندر ده
مطربا! رود نرم و خوش بنواز
غزلي خوان چو حله‌اي كه بود
نام صاحب بر او به جاي طراز
صاحب سيد احمد آنك ملوك
نام او را همي‌برند نماز
در جهان هيچ شاه و خسرو نيست
كه نه او را به فضل اوست نياز
كس نبيند فرو شده به نشيب
هر كه را خواجه بركشد به فراز
مهر و كينش مثل دو دربانند
در دولت كنند باز و فراز
بر بدانديش او فراز كنند
باز دارند بر موافق باز
به در دولت اندرون نشود
هر كه ز ايشان نيافته‌ست جواز
گر خلافش به كوه درفكني
كوه گيرد چو تب گرفته گداز
ماه را گر خلاف او طلبد
مطلب جز به چاه نخشب باز
خدمت او گزين كه خدمت او
خويشتن را كند فزون انداز
به در او دو هفته خدمت كن
وز در او به آسمان درياز
آسمان برترست ز ابر بلند
آسمان يافتي بر ابر مناز
آز اگر بر تو غالبست مترس
سوي آن خدمت مبارك تاز
آب آن خدمت شريف كشد
آتش آرزو و آتش آز
هيچ شه را چنين وزير نبود
مملكتدار و كار ملك طراز
در همه چيزها كه بيني هست
خلق را عجز و خواجه را اعجاز
بر شه شرق فرخست به فال
فال او را سعادتست انباز
تا ولايت بدو سپرد ملك
گشت گيتي چو كلبهٔ بزاز
متواتر شده‌ست نامهٔ فتح
گشته ره پر مرتب و جماز
فتح مكران و در پيش كرمان
ري و قزوين و ساوه و اهواز
ور نكو بنگري به راه در است
نامهٔ فتح بصره و شيراز
از پس فتح بصره، فتح يمن
وز پس هر دو ، فتح شام و حجاز
شاد باش اي وزير فرخ پي
دل به شادي و خرمي پرداز
دوستان را بيافتي به مراد
سر دشمن بكوفتي به جواز
شكر شاهيت از طراز گذشت
مي خور از دست لعبتان طراز
نوبهارست و مطرب از بر گل
بركشيده بر آسمان آواز
خوش بود بر نواي بلبل و گل
دل سپردن به رامش و به گماز
خوش خور و خوش زي اي بهار كرم
در مراد و هواي دل بگراز
تو بر اين بالش و فكنده خداي
از تو اندر همه جهان آواز
فرخي بندهٔ تو بر در تو
از بساط تو بركشيده دهاز