قصيده شماره ۴۸ - در مدح محمد بن محمود بن ناصرالدين

هم از سعادت و اقبال بود و بخت جوان
كه دل نبستم بر گلستان و لاله‌ستان
كسي كه لاله پرستد به روزگار بهار
ز شغل خويش بماند به روزگار خزان
گلي كه باد بر او برجهد فرو ريزد
چرا دهم دل نيكو پسند خويش بر آن
مرا دليست من آن دل بدان دهم كه مرا
عزيزتر بود از دل هزار بار و ز جان
بتي به دست كنم من ازين بتان بهار
به حسن پيشرو نيكوان تركستان
به زلف و عارض ساج سياه و عاج سپيد
به روي و بالا ماه تمام و سرو روان
به زلفش اندر تاب و به تابش اندر مشك
به جعدش اندر پيچ و به پيچش اندر بان
به بر پرند و پرندش چو ياسمين سپيد
به رخ بهار و بهارش چو روضهٔ رضوان
دهن چو غاليه داني و سي ستارهٔ خرد
به جاي غاليه، اندر ميان غاليه‌دان
به من نموده، نشان دل مرا، به دهن
به من نموده، خيال تن مرا، به ميان
چو وقت باده بود باده گير و باده‌گسار
چو وقت بوسه بود بوسه بخش و بوسه ستان
نه وقت عشرت سرد و نه وقت خلوت شوخ
نه وقت خدمت قاصر نه وقت ناز گران
اگر خداي بخواهد بتي چنين بخرم
ز نعمت ملك و دل بدو دهم بزمان
امير عالم عادل محمد محمود
كه حمد و محمدت او را سزد پس از سلطان
به عدل كردن و انصاف دادن ضعفا
خليفهٔ عمر و يادگار نوشروان
به حرب كردن و پيروز گشتن اندر حرب
برادر علي و يار رستم دستان
كجا ز فضل ملكزادگان سخن گويند
امير عالم عادل بود سر ديوان
در سراي سعادت سراي خدمت اوست
تو خادمان ملك را بجز سعيد مدان
دلم فداي زبان باد و جان فداي سخن
كه من بدين دو رسيدم بدين شريف مكان
مرا به خدمت او دستگاه داد سخن
مرا به مدحت او پايگاه داد زبان
سزد كه حسان خواني مرا كه خاطر من
مرا به مدح محمد همي‌برد فرمان
شگفت نيست گر از مدح او بزرگ شدم
كه از مديح محمد بزرگ شد حسان
چه ظن بري كه تولا به دولت كه كنم
كه خانمان من از بر اوست آبادان
به طمع جاه به نزديك او نهادم روي
چنانكه روي به آب روان نهد عطشان
همه گمان من آن بود كانچه طمع منست
عزيز كرد مرا از توافر احسان
به هفته‌اي به من آن داد ناشنيده مديح
كه نابغه به همه عمر يافت از نعمان
هميشه تا چو بر دلبران بود مرمر
هميشه تا چو لب نيكوان بود مرجان
هميشه تا چو دو رخسار عاشقان باشد
به روزگار خزان روي برگهاي رزان
به كام خويش زياد و به آرزو برساد
به شكر باد ز عمر دراز و بخت جوان
جهانيان را بسيار اميدهاست بدو
وفا كناد به فضل آن اميدها يزدان
چو روي خوبان احباب او شكفته به طبع
چو چشم خوبان بدخواه او نژند و نوان
خجسته باد بر او مهرگان و دست مباد
زمانه را و جهان را بر او به هيچ زمان