رسيدن شاه موبد به مرو با ويس و جشن عروسى

چو در مرو گزين شد شاه شاهان
عديل شاه شاهان ماه ماهان
به مرو اندر هزار آذين ببستند
پرى رويان بر آذينها نشستند
مهانش گوهر و عنبر فشاندند
كهانش فندق و شكر فشاندند
غبارش برهوا خود عنبرين بود
چو ريگ اندر زمينش گوهرين بود
جهان را خود همان روزى شمردند
به جاى خاك سيم و زر سپردند
بهشت آن روز مرو شاهجان بود
بدو در گلستان گوهر فشان بود
ز بس بر بامها از روى گل فام
همى تابيد صد زهره زهره بام
ز بس رامشگران و رود سازان
ز بس سيمين بران و دلنوازان
به دل آفت همى آمد ز ديدن
به جان خويشى و شادى از شنيدن
چو در شهر اين نشاط گونه گون بود
سراى شاه خود دانى كه چون بود
ز بس زيور چو گنج شايگان بود
ز بس اختر چو چرخ آسمان بود
صز بس نفش وشى چون شوشتر بود
ز بس سرو چون غاتفر بودص
سرايى از فراخى چون جهانى
بلند ايوان او چون آسمانى
ستورش بود گفتى پشت ايوان
كجا بودش سر اندر تير و كيوان
در و ديوار و بوم و آستانه
نگاريده به نقش چينيانه
ز خوبى همچو بخت نيك روزان
ز زيبايى چو روى دل فروزان
چو بخت شه شكفته بوستانش
چو روى ويس خندان گلستانش
شه شاهان به فيروزى نشسته
دل از غم پاك همچون سيم شسته
ز لشكر مهتران و نامداران
برو بارنده سيم و زر چو باران
يكايك با نثارى آمده پيش
چو كوهى تودهء گوهر زده پيش
همى كرد و همى خورد و همى داد
بكن وانگه خور و ده تا بود داد
نشسته ويس بانو در شبستان
شبستان زو شده همچون گلستان
شه شاهان نشسته شاد و خرم
وليكن ويس بنشسته به ماتم
به زارى روز و شب چون ابر گريان
همه دلها به دردش گشته بريان
گهى بگريستى بر ياد شهرو
گهى ناله زدى بر درد ويرو
گهى خاموش خون از ديده راندى
گهى چون بيدلان فرياد خواندى
نه لب را بر سخن گفتن گشادى
نه مر گوينده را پاسخ بدادى
تو گفتى در رسيدى هر زمانى
از انده جان او را كاروانى
تنش همچون قصيب خيزران گشت
به رنگ و گونه همچون ز عفران گشت
زنان سركشان و نامداران
بگرد ويس همچون سو كواران
بسى لابه برو كردند و خواهش
دريغ و درد او نگرفت كاهش
هر آن گاهى كه موبد را بديدى
به جاى جامه تن را بر دريدى
نه گفتارى كه او گفتى شنودى
نه روى خوب خود او را ننودى
نگارين روى در ديوار كردى
به رخ بر ديده را خونبار كردى
چنين بود او چه در مرو و چه در راه
ازو خرم نشد روزى شهنشاه
چو باغى بود روى ويس خرم
وليكن باغ را در بسته مهكم