اندر پند دادن شاه موبد ويس را و سرزنش كردن

چو با رامين سخنها گفت به گوى
شهنشه نيز با ويس پرى روى
به هشيارى سخنهاى نكو گفت
كه بر وى نرو شد سنگين دل جفت
ز هر گونه سخن را ساز مى كرد
به بن مى برد و باز آغاز مى كرد
بدو گفت اى بهار مهر جويان
به چهره آفتاب ماهرويان
چه مايه رنج بردم در هوايت
چه مايه درد خوردم از جفايت
دراز آهنگ شد در مهر كارم
كه تو بر باد دادى روزگارم
ندانم هيچ خوبى كان ترا نيست
ندانم هيچ نيكى كان مرا نيست
به از ما نيست اكنون در جهان شاه
تو بر خوبان شهى و من شهان شاه
بيا تا هر دو با هم يار باشيم
به شادى هر دو گيتى دار باشيم
به پرده در تو بانو باش و خاتون
كه من باشم شه شاهان ز بيرون
مرا نامى بود زين پادشايى
ترا باشد همى فرمان روايى
كجا شهرى و جايى نامدارست
كجا باغى و راغى پر نگارست
ترا بخشم سراسر پادشايى
كه اكنون تو به صد چندان سزايى
وزيرانم وزيران تو باشند
دبيرانم دبيران تو باشند
به هر كارى تو فرمان ده بريشان
كه ارزانى توى بر داد و فرمان
چو من باشم به مهر تو گرفتار
به جان و دل هوايت را خريدار
كه يارد در جهان با تو چخيدن
دل از پيمان و فرمانت بريدن
نگارينا ز من بپذير پندم
كه من نيكم به تو نيكى پسندم
نه آنم من كه چون تو بدگمانم
همه ناراستى باشد نهانم
روانم دوستى را مهربانست
زبانم راستى را ترجمانست
روانم هر چه جويد مهر جويد
زبانم هر چه گويد راست گويد
ز پاكى مهر بر گفتار من نه
ترا يك راست چون گفتار من نه
اگر با من به مهر دل بسازى
دگر ره نرد بى راهى نبازى
چنان گردى كه شاهان زمانه
به درگاهت ببوسند آستانه
و گر با من نگه دارى همين راه
ز من بدتر نباشد هيچ بدخواه
مكن ماها ز خشم من بپرهيز
كه پرهيزد ز خشمم آتش تيز
نگارا شرم دار از روى ويرو
كجا كس را برادر نيست چون او
چرا بر خود پسندى كان هنر جوى
هميشه باشد از ننگت سيه روى
ترا گر زان برادر شرم بودى
مرا پيشه بسى آزرم بودى
چو تو مهر برادر را ندانى
من از تو چون نيوشم مهربانى
چو تو نام نيكان را نپايى
برادر را و مادر را نشايى
من از تو مهر چون اميد دارم
و گر تاج از مه و خورشيد دارم
مرا يكباره اكنون پاسخى ده
به كام دشمنان با بخت مسته
بگو تا در دل سنگين چه دارى
نهال دشمنى يا دوستدارى
كه من در مهر تو گشتم ز جان سير
ترا زين پس نپرسم جز به شمشير
نشايد بيش ازين كردن مدارا
كه رازم در جهان شد آشكارا