نامهء دوم دوست را به ياد داشتن و خيالش را به خواب ديدن

نگارا تا ز پيش من برفتى
دلم را با نوا از من گرفتى
چه بايست ز پيش من برفتن
گه رفتن نوا از من گرفتن
نوا دادم ترا دل تا تو دانى
كه من بى دل نجويم شادمانى
دلم با تست هر جايى كه هستى
چو بيمارى كه جويد تندرسى
دلى كاو با تو همراهست و همبر
چگونه مهر بندد جاى ديگر
دلى كاو را تو هم جانى و هم هوش
از آن دل چون شود يادت فراموش
ز هجرت گر چه تلخى ديد چندين
درو شيرين ترى از جان شيرين
چه باشد گر تو كردى بى وفايى
به نادانى ز من جستى جدايى
وفاى تو من اكنون بيش دارم
جفاهايى كه كردى ياد نارم
كنم چندان وفا و مهربانى
كه جور خويش و مهر من بدانى
ترا چون بى وفايى بود پيشه
چرايم سنگدل خواندى هميشه
منم سنگينه دل در مهربانى
وفا در وى چو نقش جاودانى
وفا را در دلم زيرا درنگست
ازيرا كاين دلم بنياد سنگست
و گر مسكين دلم سنگين نبودى
درنگ مهر تو چندين نبودى
دلم در عاشقى مى زان خورد
مرا زين گونه مست جاودان كرد
چو مستان لاجرم گر ماه بينم
چنان دانم كه تارى چاه بينم
و گر خورشيد بينم چون بر آيد
مرا خورشيد روى تو نمايد
اگر بينم به باغ اندر صنوبر
همى گويم زهى بالاى دلبر
ببوسم لاله را در ماه نيسان
همى گويم توى رخسار جانان
چو باد آرد نسيم گل سحرگاه
كند بويش مرا از بويت آگاه
به دل گويم هم اكنون در رسد دوست
كجا آن بوى خوش بوى تن اوست
به خواب اندر خيالت پيشم آيد
مرا در خواب روى تو نمايد
گهى با روى تو اندر عتيبم
گهى از تير چشمت در نهيبم
چو در خوابم همى مهرم نمايى
چو بى خوابم همى دردم فزايى
اگر در خواب مهر من گزينى
به بيدارى جرا با من به كينى
به خواب اندر كريم و مهربانى
به بيدارى بخيل و جان ستانى
به بيدارى نيايى چون بخوانم
بدان تا بيشتر باشد فغانم
به گاه خواب ناخوانده بيايى
بدان تا حسرتم افزون نمايى
چه اندر هجر ديدار خيالت
چه از من رفته آن روز و صالت
چه روزى كم و صالت يادم آيد
چه آن شب كم خيال تو نمايد
چو از من رفت چه شب رفت و چه روز
مژه از هر دو يكسان دارم امروز
ز ديدارت مرا تيمار ماندست
ز تيمارت دل بيمار ماندست
ز بس كم دل به تو هست آرزومند
به ديدار خيالت گشت خرسند
نه خرسندى بود چونين به ناكام
چو مرغى كاو بود خرسند در دام
مرا مادر دعا كردست گويى
كه بادا دور از تو هرچه جويى
كجا در عشق همواره چنينم
بدان شادم كه در خوابت ببينم
چه مستيست اين دل تيمار بين را
كه شادى خواند اندوه چنين را
ز بخت خويش چندان ناز بينم
كجا در خواب رويت باز بينم
چه بودى گر بخفتى ديدگانم
ترا ديدى به خواب اندر نهانم
نخفتم تا ترا ديدم شب و روز
ز شب تا روز بى كام اى دل افروز
نخفتم تا ز تو ببريدم اكنون
ز بس كز ديدگان بارم همى خون
نگر تا چند كردست اين زمانه
ميان اين دو ناخفتن بهانه
يكى ناخفتن از بس باز كردن
يكى ناخفتن از بس درد خوردن
ز بس ناخفتن اندر مهربانى
به بى خوابى شد از من زندگانى
چه باشد گر بوم صد سال بيدار
چو در گيتى بود نامم وفادار
وفا كشتم بدان چشم بى خواب
دهد كشت مرا ديدگان آب
وفا چون گوهرست و عشق چون كان
زكان گوهر نشايد بردن آسان
اگر گيرم ترا يك روز دامن
بسا شرما كه خواهى بردن از من
مرا دل خوش كند زنهار دارى
ترا دل بشكند زنهار خوارى
اگر يزدان بوددر حشر داور
نماند در وفايم رنج بى بر
مرا از ناگهان بار آورد يار
زدايد از دلم اندوه و تيمار