16نشانه كه وقتش رسيده شغلتان را ترك كنيد دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۲۱ ۳۳ بازديد
"براي جستجو در رباعيات عرفي شيرازي كليك كنيد"
مولانا محمد بن خواجه زينالدين علي بن جمالالدين شيرازي
ملقب به جمالالدين و متخلص به عرفي از مشاهير و شعراي شيراز در قرن دهم هجري است. وي در سال ۹۶۳ هجري قمري متولد شد. در زادگاهش به تحصيل علم و دانش پرداخته و به قدر توان در موسيقى و خط نسخ مهارت بدست آورد. از جوانى به سرودن شعر تمايل داشت، ديرى نپاييد كه در شيراز شهرت يافت و به محافل ادبى آن شهر راه پيدا كرد. در اوان جوانى از راه دريا به هندوستان مهاجرت كرد و با فيضى دكنى برخورد كرد و مصاحبت وى را اختيار نمود و سپس توسط وى با حكيم مسيحالدين ابوالفتح گيلانى آشنا شد و در قصيدهاى مدح او را گفت. ابوالفتح گيلانى نيز او را به عبدالرحيم خانخانان، سهپسالار ادبپرور جلالالدين اكبرشاه، معرفى كرد و از آنجا در سلك مداحان ويژه اكبرشاه در لاهور درآمد. عرفى همچنان در لاهور به سر برد تا در سال ۹۹۹ هجري قمري در سن سي و شش سالگي درگذشت. پس از چندى پيكرش را به نجف منتقل كردند. شهرت او در قصيدهسازى و از سخنسرايان بنام سبك هندي است. عرفى در قالبهاى ديگر شعر نيز طبعآزمايى كرده اما مهارت او در قصيده ديگر سرودههاى وى را تحتالشعاع قرار داده است. «كليات» اشعار عرفى مشتمل بر چهارده هزار بيت شامل قصيده و رباعى و مثنوى و قطعه است. جمالالدين دو مثنوى به نامهاى «مجمع الابكار» و «فرهاد و شيرين» و رسالهاى به نثر درباره تصوف به نام «نفسيه» نيز نگاشته است.