بخش ۲۸ - غزل همام

خيالي بود و خوابي وصل ياران
شب مهتاب و فصل نوبهاران
ميان باغ و يار سرو بالا
خرامان بر كنار جويباران
چمن ميشد ز عكس عارض او
منور چون دل پرهيزكاران
سر زلفش زباد نوبهاري
چو احوال پريشان روزگاران
برفت آن نوبهار حسن و بگذاشت
دل و چشمم ميان برق و باران
خداوندا هنوزم هست اميد
بده كام دل اميدواران
همام از نوبهار و سبزه و گل
نمي‌يابد صفا بي‌روي ياران
وهاران ده جانان دير خوش ني
اوي امان مه دل با مه و هاران