شماره ۲ - در مدح سلطان اويس جلايري

ساقي بيار بادهٔ و پر كن بياد عيد
در ده كه هم به باده توان داد، داد عيد
بنمود عيد چهره و اندر رسيد باز
خرم وصال دلبر و خوش بامداد عيد
تشريف داد و باز اساس طرب نهاد
اي صد هزار رحمت حق بر نهاد عيد
در بزم پادشاه جهان باده نوش كن
وانگه به گوش جان بشنو نوش باد عيد
عيد آمد و مراد جهاني به باده داد
بادا جهان هميشه به كام و مراد عيد

عيد خجسته روي به نظارگان نمود
جام هلال باز به مي خوارگان نمود

آن به كه روز عيد به مي التجا كنيم
عيش گذشته را به صبوحي ادا كنيم
با پير مي فروش برآريم خلوتي
يك چند خانقاه به شيخان رها كنيم
از صوت ناي و ني بستانيم داد عيد
وز چنگ و عود كام دل خود روا كنيم
هر خستگي كه از رمضان در وجود ماست
آنرا به جام بادهٔ صافي دوا كنيم
چون وقت ما خوشست به اقبال پادشاه
بر پادشاه مغرب و مشرق دعا كنيم

سلطان اويس شاه جهاندار كامكار
خورشيد عدل گستر و جمشيد روزگار

فرماندهي كه خسرو گردون غلام اوست
در بر و بحر خطهٔ شاهي به نام اوست
احوال خلق عالم و ارزاق مرد و زن
قائم به عدل شامل و انعام عام اوست
روي زمين ز شعلهٔ خورشيد حادثات
در سايهٔ حمايت كلك و حسام اوست
جرم هلال عيد كه منظور عالمست
نعل سمند سركش خرم خرام اوست
گيتي نهاده گردن طاعت به امر او
دور فلك مسخر اجرام رام اوست

اي چرخ پير تابع بخت جوان تو
آسوده‌اند خلق جهان در زمان تو

زان پيشتر كه كون و مكان آفريده‌اند
وين طاق زرنگار فلك بركشيده‌اند
بنياد اين بسيط مقرنس نهاده‌اند
واندر ميان بساط زمين گستريده‌اند
خاص از براي نصرت دين و نظام ملك
ذات ترا ز جمله جهان برگزيده‌اند
شاهي به عدل و داد به آئين و راي تو
هرگز كسي نديده نه هرگز شنيده‌اند
بادا مدام دولت و جاه تو بر مزيد
كز دولت تو خلق جهان آرميده‌اند

آرامگاه فتح و ظفر آستان تست
فهرست روزنامهٔ دولت زمان تست

اي آسمان جنيبه كش كبرياي تو
خورشيد بندهٔ در دولت سراي تو
پيش از وجود انجم و اركان نهاده بود
گنجور بخت گنج سعادت براي تو
معمار مملك و ملت و مفتاح دولتست
فكر دقيق و خاطر مشكل گشاي تو
افتد بر آستان تو هر روز آفتاب
تا بو كه بامداد ببيند لقاي تو
ختم سخن به شعر كسان ميكنم از آنك
فرضست بر عموم خلايق دعاي تو

« تا دولتست دولت تو بر مدام باد »
« چندانكه كام تست جهانت به كام باد »